13 สิงหาคม 2551
หลังจากที่ผ่านพ้นวันแม่มาแล้ว1 วัน
ความเหนื่อยล้าก็เริ่มคืบคลานเข้ามาอีกแล้ว
วันนีเป็นวันหยุด..แต่ต้องไปทำโปรเจคที่คณะ
ไปตั้งแต่ 9 โมง กลับบ้าน 2 ทุ่ม ใช้เวลาอยู่ที่คณะมากกว่าที่บ้านเสียอีก
ทดลองซ้ำไปซ้ำมา..ผลมันผิดพลาดซะงั้น
ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรอะนะ T^T ได้แต่ปล่อยให้มันผ่านไปตามยถากรรม
แล้วฉันจะจบมั้ยเนี่ย..
คิดดูอีกทีถ้าพยายามกว่านี้ งานมันอาจจะออกมาดีก็ได้ 
แต่ก็นะ..เหนื่อยมากมายแล้วจริงๆ
ไม่คิดว่าจะได้มีโอกาสมาอัพบล็อกนี้อีกครั้ง...
เนื่องด้วยเหตุผลหลายๆ ประการ
แต่ในที่สุดก็...กลับมาอัพอีกจนได้
หลังจากที่ห่างหายไปนานแสนนาน...ทีเดียว
....
...
..
.
เมื่อตอนปิดเทอมมีโอกาสได้ไปดูงานที่กรุงเทพฯ
ไปกับเพื่อนๆ ทั้งเมเจอร์ มันเป็นอะไรที่สนุกมากจริงๆ
ได้ประสบการณ์ดีดีมากมาย
..ขอบคุณตัวเอง..ที่ตัดสินใจเดินทางไปดูงานกับเพื่อนๆ
เพราะถ้าพลาดโอกาสแบบนี้..คงหาที่ไหนไม่ได้อีก
LOVE GAME...
ข้อความดีดีที่อยากให้อ่านนะ...
>นานมาแล้วชั้นเคยถูกจับให้ไปเล่นเกมๆนึงแบบที่ชั้นไม่เต็ม ใจ
>แต่พอเล่นไปแล้วก้อประทับใจมากเลยทีเดียว
>มันเป็นเกมเกี่ยวกับความรัก...
>
>....มีคนตั้งขึ้นมาว่า จะมีสะพานไม้เล็กๆอยู่
>ให้เดินไปจนถึงโดยที่หลับตา
>ถ้าใครสามารถเดินไปถึงได้โดยไม่ตกลงมา
>คุณและคู่รักของคุณจะเป็นเนื้อคู่กันตลอดไป...
>
>ทุกคนจึงพยายามเดินแล้วหลายรอบ แต่ก้อตกลงมาทุกที
>บางคนถึงกับคิดว่าชั้นคงไม่มีเนื้อคู่แล้วล่ะสิ
>จนมีคนๆ นึงเดินไปถึงและไม่ตกลงมา
>
>ทุกคนก้อถามว่าเดินยังไงหละถึงไม่ตก..
>พอ คนๆนั้นตอบทุกคนก้อเงียบไปเลย
>เค้าบอกว่า"ชั้นแอบลืมตาเดินไง"...
>
>
>ลองคิดดูดิเพื่อความรัก ทุกคนยอมหลับตา..และยอมปฏิเสธสิ่งต่างๆที่ทุกคนผ่านมัน
>โดยไม่มองอะไรเลย..เค้าสั่งให้หลับตาเดินก้อยอม
>แล้วมันจะไปถึงได้อย่างไร..
>
>ในเมื่อตาเรามองไม่เห็นทาง..
>เวลามีความรักลองเปิดตามองให้ไกล..
>อย่าปล่อยให้ความรักทำให้ตาบอด..
>
>ถึงแม้ลืมตาเดินแล้วยังตกลงมาอีกก้อคงไม่เจ็บเท่าตกลงมาเพราะหลับตาเดิน..
>เพราะเราจะรู้ว่าต้องตกท่าไหนจึงจะเจ็บน้อยที่สุด
